مدام دوست داشتم برم بیرون و خرید کنم مخصوصا که تا نصفه های شب شهر پر از شلوغی و رفت و آمد میشه و یه حال و هوای دیگه ای تو خیابوناست

امسال اما فعلا که خیلی شور و هیجان ندارم اولش خودم نمیدونستم چرا ولی کم کم که به دلم رجوع کردم دیدم بلههههههههههههههه همه این دلتنگی علتش فقط سفر درسی پسرمه که ایام عید امسال پیش ما نیست ...........البته اجباری در کار نیست ولی خوب مشاورشون گفته بیشتر کسانی که تو عید درس میخونند توکنکور موفقند آخه یکی نیست بگه بابا نمیشه این برنامه میموند برای اون ور عید.......خلاصه اینکه همسرگرامی هم نظرشون بر این بود که بره بهتره و اینجا نمیتونه درس بخونه خودشم صریح اعلام کردکه اینجا نمیتونم اونطور که باید درس بخونم و این شد که منم تسلیم شدممممممممممممم

حالا این دل بیچاره همش گرفته ومنتظره که با کوچکترین تلنگری بشکنه و.............

یه  عفت خانومی داریم ما گاهی میاد و تو کارا به من کمک میکنه امروز که اومد دیدم پسر ش همراهشه بماند که همین موضوع هم کلی کسلم کرد و اوضاع روحیمو بهم ریخت..... پسرک شش هفت ساله ای بود که اسمش نیما بود و به محض ورودش یه دنیا غم و غصه اومد تو دلم ای خدااااااااااااااااا

عفت خانم مشغول شد و هر از گاهی یه تشری به نیما میزد که اذیت نکن بشین نرو بیا ساکت البته به جای کلمه ساکت از یه عبارت دیگه استفاده میکرد که بعدا در گوشتون میگم تا اینکه یهو پای نیما گیر کرد به صندلی و خودش همراه با صندلی افتاد عفت خانم شروع کرد به بد وبیراه گفتن و به طرف پسرک رفت فوری گفتم چیزی نشد بابا عیبی نداره ولش کن که تازه عفت خانم قصه ما با شنیدن این حرف جو گیر شد و دستشو بلند کرد و کشیده محکمی درست وسط صورت نیما زد حالم دگرگون شد نازنین زهرا هم متحیر این مادر وپسرو نگاه میکرد نیما به گوشه مبل پناه برد و شروع کرد به مالیدن صورتش که جای انگشت روش مونده بود عفت خانم بعدش شروع کرد به حرف زدن و شوخی و کم کم آماده رفتن شد ولی من دیگه تو حال خودم نبودم نازنین زهرا رو بغل کردم و خوابوندم و به محض اینکه از در رفتند بیرون همون بغضی که گفتم منتظر تلنگر بود شکست و شروع کردم آروم گریه کردن.